16/08/2022 | 15:10 PM
ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ ແລະ ແກ້ໄຂໃຫ້ຖືກຕ້ອງ
ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງ ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕແລະການເພີ່ມທະວີ
ລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນວິໄນສັງຄົມ ຢູ່ຫວຽດນາມໃນປະຈຸບັນ
(ຕອນທີ 1)
ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງ ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕແລະການເພີ່ມທະວີ
ລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນວິໄນສັງຄົມ ຢູ່ຫວຽດນາມໃນປະຈຸບັນ
(ຕອນທີ 1)
ເພື່ອປະຕິບັດເປົ້າໝາຍ ແລະ ບັນດາທິດທາງພື້ນຖານຂອງສະໄໝຂ້າມຜ່ານຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມຢູ່ປະເທດເຮົາ, ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ 11 ຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ຊີ້ແຈ້ງ: “ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດ ເຖິງການກຳແໜ້ນ ແລະ ແກ້ໄຂໃຫ້ດີ ບັນດາສາຍພົວພັນໃຫຍ່: ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ການພັດທະນາ; ລະຫວ່າງການປ່ຽນແປງໃໝ່ເສດຖະກິດ ແລະ ການປ່ຽນແປງໃໝ່ການເມືອງ; ລະຫວ່າງເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ແລະ ທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ; ລະຫວ່າງການພັດທະນາກຳລັງການຜະລິດ ແລະ ການກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງການພົວພັນການຜະລິດສັງຄົມນິຍົມ ໃຫ້ສົມບູນເທື່ອລະກ້າວ; ລະຫວ່າງການເຕີບໂຕເສກຖະກິດ ແລະ ການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ; ລະຫວ່າງການກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ການປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດສັງຄົມນິຍົມ; ລະຫວ່າງຄວາມເປັນເອກະລາດ, ເປັນເຈົ້ນຕົນເອງ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນ; ລະຫວ່າງພັກນນຳພາ, ລັດຄຸ້ມຄອງ, ປະຊາຊົນເປັນເຈົ້າຂອງ”(1).
ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ 12 ຂອງພັກໄດ້ປັບປ່ຽນການພົວພັນ “ລະຫວ່າງເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ແລະ ທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ” ເປັນສາຍພົວພັນ “ລະຫວ່າງການປະຕິບັດຕາມບັນດາກົດເກນຕະຫຼາດ ແລະ ການຮັບປະກັນທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ”(2). ພ້ອມກັນນັ້ນ, ເພີ່ມເຕີມ ສາຍພົວພັນທີເກົ້າ ແມ່ນສາຍພົວພັນ “ລະຫວ່າງລັດແລະຕະຫຼາດ”. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 5 ສະໄໝທີ 12 “ກ່ຽວກັບການປັບປຸງບູລະນະລະບຽບລະບອບເສດຖະກິດຕະຫຼາດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ” ໄດ້ຂະຫຍາຍສາຍພົວພັນນີ້ ເປັນສາຍພົວພັນ “ລະຫວ່າງລັດ, ຕະຫຼາດ ແລະ ສັງຄົມ”(3).
ເພື່ອປະຕິບັດທິດທາງການພັດທະນາຂອງປະເທດຮອດປີ 2030, ວິໄສທັດຮອດປີ 2045, ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ 13 ຂອງພັກໄດ້ເນັ້ນວ່າ: “ພວກເຮົາຕ້ອງສືບຕໍ່ກຳແໜ້ນ ແລະ ຈັດການແກ້ໄຂໃຫ້ດີ ບັນດາສາຍພົວພັນໃຫຍ່...; ແລະພິເສດ, ສາຍພົວພັນໃໝ່ທີ່ໄດ້ເພີ່ມເຂົ້າໃນຄັ້ງນີ້ແມ່ນ ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນວິໄນສັງຄົມ. ນັ້ນແມ່ນບັນດາສາຍພົວພັນໃຫຍ່, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງ ບັນດາກົດເກນທີ່ມີລັກສະນະສັດຈະວິພາກ, ບັນດາບັນຫາທິດສະດີຫຼັກ ກ່ຽວກັບແນວທາງການປ່ຽນແປງໃໝ່ ຂອງພັກຂອງພວກເຮົາ, ເຊິ່ງຕ້ອງສືບຕໍ່ໄດ້ຮັບການເພີ່ມເຕີມ, ປັບປຸງບູລະນະ ແລະ ພັດທະນາໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການປ່ຽນແປງຂອງພຶດຕິກຳຕົວຈິງ; ມັນຮຽກຮ້ອງພວກເຮົາຕ້ອງຮັບຮູ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະຄົບຖ້ວນ, ຕ້ອງຊາບຊຶມຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ປະຕິບັດໃຫ້ດີແລະມີປະສິດທິຜົນ. ບໍ່ສຸດໂຕ່ງ ດ້ານດຽວໂດຍເດັດຂາດ”(4).
ສະຫາຍ ເວືອງດິ່ງເຫວ້ ກຳມະການກົມການເມືອງສູນກາງ, ປະທານສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະບັນດາຜູ້ແທນ ເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມສຳມະນາ ກ່ຽວກັບບັນດາບັນຫາທີ່ຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາບັນດາຫົວເລື່ອງ ຂອງການປັບປຸງລະບົບກົດໝາຍ ແລະ ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດກົດໝາຍ ຮອດປີ 2030, ໂດຍມີວິໄສທັດເຖິງປີ 2045 _ພາບ: TTXVN
ບັນດາບັນຫາທິດສະດີພື້ນຖານກ່ຽວກັບສາຍພົວພັນລະຫວ່າງປະຊາທິປະໄຕ
ກັບລະບຽບກົດໝາຍ ແລະ ລະບຽບວິໄນສັງຄົມ
ແນ່ນອນ, ບັນດາມາດຕະເກນ ປະຊາທິປະໄຕ, ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ, ກົດໝາຍ ແລະ ລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ບໍ່ສາມາດດຳລົງຢູ່ ຫຼືເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າແລະບົດບາດຂອງຕົນໄດ້ ຖ້າແຍກອອກຈາກກັນ ຫຼືກົງກັນຂ້າມ. ປະຊາທິປະໄຕແລະກົດໝາຍ, ລະບຽບກົດໝາຍ, ວິໄນທາງສັງຄົມ ຈຳເປັນຕ້ອງມີກົນໄກດຳເນີນງານໂດຍລວມ ເພື່ອຮັບປະກັນການປະຕິບັດແບບຍືນຍົງ ຢູ່ທຸກແຫ່ງ, ທຸກເວລາ ແລະ ໃນທຸກຂົງເຂດ ຂອງການເຄື່ອນໄຫວສັງຄົມ.
ທີໜຶ່ງ, ປະຊາທິປະໄຈແລະກົດໝາຍ, ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ລະບຽບກົດໝາຍ, ລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ມີການພົວພັນສັດຈະວິພາກ, ກະທົບ, ຂຶ້ນຕໍ່, ຊ່ວຍຊູເຊິ່ງກັນແລະກັນ.
ປະຊາທິປະໄຕແມ່ນເປົ້າໝາຍ, ເງື່ອນໄຂ ແລະ ແຮງຈູງໃຈໃນການເຮັດໃຫ້ກົດໝາຍສົມບູນ, ຕອບສະໜອງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຂອງການກໍ່ສ້າງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍ. ກົດໝາຍແມ່ນຕົວຊີ້ວັດ ແລະ ພາຫະນະຂອງປະຊາທິປະໄຕ. ກົດໝາຍບໍ່ພຽງແຕ່ມີໜ້າທີ່ບັນທຶກ ແລະ ກຳນົດທິດທາງດ້ານກົດໝາຍຂອງປະຊາທິປະໄຕເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຕ້ອງ “ປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ” ໃຫ້ຖືກຕ້ອງໃນຊີວິດທາງກົດໝາຍ - ຕັ້ງແຕ່ການສ້າງກົດໝາຍ ເຖິງການປະຕິບັດກົດໝາຍ, ແຕ່ຂໍ້ບັງຄັບກົດໝາຍ ເຖິງຈິດສຳນຶກທາງກົດໝາຍ ແລະ ວັດທະນະທຳກົດໝາຍ. ນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ດີສຸດ ເພື່ອຍົກສູງບົດບາດແລະຄຸນຄ່າສັງຄົມ ຂອງກົດໝາຍໃນຊີວິດສະໄໝໃໝ່.
ກົດໝາຍແມ່ນຕົວຊີ້ວັດ ແລະ ພາຫະນະຂອງປະຊາທິປະໄຕ, ແຕ່ກົດໝາຍກໍເປັນເອກະລາດທຽບຖານກັບປະຊາທິປະໄຕ. ກົດໝາຍບໍ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດປະຊາທິປະໄຕ, ເພາະວ່າປະຊາທິປະໄຕແມ່ນຜົນຂອງການຕໍ່ສູ້ອັນຍາວນານ ຂອງປະຊາຊົນຜູ້ອອກແຮງງານ, ແມ່ນຜົນຂອງຂະບວນການສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຈຳເປັນ ຂອງຄວາມກ້າວໜ້າຂອງສັງຄົມ. ນອກຈາກການຕັດສິນແລະຊີ້ຂາດຂອງບັນດາປັດໄຈເສດຖະກິດ ແລະໄຮ້ເສດຖະກິດແລ້ວ, ການພັດທະນາຂອງກົດໝາຍເບິ່ງລວມແມ່ນຂຶ້ນກັບລະດັບປະຊາທິປະໄຕໃນປະຈຸບັນ, ຫຼືໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກປະຊາທິປະໄຕອື່ນໆ ຈາກພາຍນອກ. ເຖິງຄາວຕົນເອງ, ປະຊາທິປະໄຕແມ່ນຂຶ້ນກັບເງື່ອນໄຂເສດຖະກິດ, ການເມືອງ, ສັງຄົມ ແລະ ວັດທະນະທໍາ.
ກົດໝາຍ ດ້ວຍທ່າດີແລະຈຸດອ່ອນຂອງຕົນເອງ ໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຄືນຕໍ່ປະຊາທິປະໄຕ. ກົດໝາຍອາດຈະຊຸກຍູ້, ຊ່ວຍໜູນໃຫ້ປະຊາທິປະໄຕພັດທະນາ ແລະ ກົງຂ້າມ, ສາມາດກົດໜ່ວງຖ່ວງດຶງປະຊາທິປະໄຕໄດ້ໃນຫຼາຍວິທີ. ລະບຽບກົດໝາຍທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງ, ໂປ່ງໃສ ຫຼືບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຈະເປັນໂອກາດໃຫ້ແກ່ການລະເມີດ ແລະ ສວຍໃຊ້ປະຊາທິປະໄຕ. ການຕັດສິນໃຈທາງບໍລິຫານຫຼືຕຸລາການທີ່ຜິດພາດ ກໍຈະມີຜົນກະທົບຕໍ່ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ. ນັ້ນຍັງບໍ່ກ່າວເຖິງການຍອມຮັບທາງກົດໝາຍທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ ກ່ຽວກັບກົນໄກການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ, ບັນດາຮູບແບບປະຊາທິປະໄຕ ຈະເປັນແບບທາງກົງ ຫຼືຜ່ານການເປັນຕົວແທນ.
ພ້ອມກັນກັບການພັດທະນາຂອງສັງຄົມ, ປະຊາທິປະໄຕແລະກົດໝາຍນັບມື້ນັບໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃຫ້ສົມບູນ. ມະນຸດບໍ່ພຽງແຕ່ມີຄວາມມຸ່ງມາດປາຖະໜາໃນປະຊາທິປະໄຕເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຕ້ອງຮູ້ສຶກຈິງກ່ຽວກັບປະຊາທິປະໄຕ, ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ. ປະທານໂຮ່ຈີມິນເຄີຍເນັ້ນໜັກວ່າ: ລັດຕ້ອງອົບຮົມສຶກສາໃຫ້ປະຊາຊົນ “ຮູ້ຊົມໃຊ້ສິດປະຊາທິປະໄຕ, ຮູ້ໃຊ້ສິດປະຊາທິປະໄຕຂອງຕົນ, ກ້າເວົ້າ, ກ້າເຮັດ”(5) ໃນຂອບເຂດກົດໝາຍ.
ເນື້ອແທ້ຂອງພາລະກິດການປ່ຽນແປງໃໝ່ໃນຫວຽດນາມແມ່ນການສ້າງລະບອບປະຊາທິປະໄຕສັງຄົມນິຍົມ. ຕາມນັ້ນ, ປະຊາທິປະໄຕທັງເປັນເປົ້າໝາຍ, ທັງເປັນກຳລັງໜູນຂອງພາລະກິດການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະ ການກໍ່ສ້າງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ. ປະຊາທິປະໄຕແມ່ນແບບວິທີ, ຫຼັກການພື້ນຖານຂອງການເຄື່ອນໄຫວຄຸ້ມຄອງຂອງລັດແລະສັງຄົມ, ໃນນັ້ນ, ສະມາຊິກທຸກຄົນໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບ, ສະເໝີພາບໃນການເຂົ້າຮ່ວມການຕັດສິນຕົກລົງບັນດາບັນຫາຂອງປະເທດ. ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ຢືນຢັນວ່າ, ປະຊາທິປະໄຕຕິດພັນກັບຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການປະຕິບັດໃນທຸກຂົງເຂດການເມືອງ, ເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທຳ ແລະ ສັງຄົມ. “ປະຊາທິປະໄຕໄປຄຽງຄູ່ກັນກັບລະບຽບວິໄນ, ຕ້ອງໄດ້ຫັນເປັນນິຕິກຳດ້ວຍກົດໝາຍ ແລະ ໄດ້ຮັບປະກັນໂດຍກົດໝາຍ... ສິດທິໄປຄຽງຄູ່ກັບພັນທະ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ”(6). ປະຊາທິປະໄຕເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ຖ້າບໍ່ມີກົດໝາຍ. ປະຊາທິປະໄຕແມ່ນກຳລັງໜູນ, ເປົ້າໝາຍ ແລະ ເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນແຫ່ງການບູລະນະ ຂອງກົດໝາຍ.
ແນວຄວາມຄິດກົດໝາຍໃໝ່, ບັນດາຂໍ້ກຳນົດບົດບັນຍັດໃໝ່ຂອງກົດໝາຍ ລ້ວນແຕ່ເປັນຜົນໂດຍກົງຫຼືໂດຍອ້ອມ ຂອງລະບອບປະຊາທິປະໄຕ. ບົນພື້ນຖານການປະກອບຄວາມຄິດຄວາມເຫັນຂອງປະຊາຊົນ, ຄຸນນະພາບແລະປະສິດທິຜົນຂອງເອກະສານທາງກົດໝາຍຢູ່ຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບການຍົກສູງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ປະຊາທິປະໄຕກໍ່ສະແດງອອກໃນການເຄື່ອນໄຫວຄົ້ນຄວ້າກົດໝາຍ. ແນວຄວາມຄິດດ້ານການເມືອງ - ກົດໝາຍຈຳນວນຫຼາຍ ໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ຄືນໃໝ່ຢ່າງພາວະວິໄສກວ່າເກົ່າ ບົນຫຼັກການສືບທອດແບບມູນເຊື້ອ ແລະ ຮັບປະກັນທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ.
ບັນດາການຄົ້ນຄວ້າກ່ຽວກັບປະຊາທິປະໄຕ ແລະການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ໄດ້ດຳເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັບການປັບປຸງ ແລະ ເພີ່ມເຕີມຂໍ້ກຳນົດຂອງກົດໝາຍ. ຈາກຄວາມມຸ່ງມາດປາດຖະໜາໃນປະຊາທິປະໄຕ, ຈາກການຮັບຮູ້ປະຊາທິປະໄຕໃນລະດັບມະຫາພາກໃນແຜນນະໂຍບາຍ, ນະໂຍບາຍ ເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກຕົວຈິງ ໃນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕໃນຊຸມຊົນນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ໃນຈິດສຳນຶກຂອງແຕ່ລະຄົນ ປະຊາທິປະໄຕມີການພັດທະນາທີ່ເລິກເຊິ່ງອີກກ້າວໜຶ່ງ ເຊິ່ງມີຄວາມໃກ້ຊິດຕິດພັນກັບຊີວິດປະຈໍາວັນຂອງຄົນ.
ຕາມການເວລາ, ກົດໝາຍກໍມີການເຄື່ອນເໜັງແລະພັດທະນາຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ກົດໝາຍຈາກບ່ອນຖືກຮັບຮູ້ແລະນຳໃຊ້ເປັນພຽງເຄື່ອງມືໃນການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງຂອງລັດເທົ່ານັ້ນ ເຖິງບ່ອນຖືກຮັບຮູ້ແລະນຳໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມື-ວິທີການຂອງແຕ່ລະບຸກຄົນ. ກົດໝາຍບໍ່ແມ່ນເລື່ອງແປກອີກສຳລັບທຸກຄົນໃນສັງຄົມສະໄໝໃໝ່, ເພາະວ່າເຂົາເຈົ້າເຫັນວ່າ ໃນຂໍ້ກຳນົດຂອງກົດໝາຍໄດ້ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງກົດໝາຍໃນທຸກການເຄື່ອນໄຫວຂອງຕົນ ແລະ ປະຊາທິປະໄຕໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຈິງ ເມື່ອເຂົາເຈົ້າມີສິດຮູ້, ສິດສົນທະນາ, ກວດກາ, ຕິດຕາມກວດກາ, ປະຕິບັດ ແລະ ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກການຊົມໃຊ້.
ການຫັນເປັນປະຊາທິປະໄຕໃນທຸກຂົງເຂດຂອງຊີວິດສັງຄົມ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ແລະຮັບປະກັນໂດຍກົດໝາຍ. ຖ້າບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດທາງດ້ານກົດໝາຍກ່ຽວກັບສິດເສລີພາບໃນການແຕ່ງ ການສ້າງສັນ ການປະດິດສ້າງສ່ວນບຸກຄົນ ແລະ ຂໍ້ກໍານົດທາງດ້ານກົດໝາຍກ່ຽວກັບການປົກປ້ອງສິດເສລີພາບເຫຼົ່ານັ້ນ, ປະຊາທິປະໄຕຈະຖືກລະເມີດ ຫຼືຖືກສວຍໃຊ້ໃນທາງບໍ່ດີ. ເວົ້າເຖິງປະຊາທິປະໄຕແມ່ນເວົ້າເຖິງບັນຫາເສລີພາບ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ເພື່ອເປັນຕົວຊີ້ວັດເສລີພາບ ປະຊາທິປະໄຕຢ່າງແທ້ຈິງ, ກົດໝາຍຕ້ອງສະທ້ອນເຖິງສິດພື້ນຖານ ແລະ ເຈດຈຳນົງ, ຄວາມປາຖະໜາຂອງປະຊາຊົນ. ປະຊາທິປະໄຕ, ຄືທີ່ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ຢືນຢັນ, ປະກອບມີທັງສິດທິ, ຜົນປະໂຫຍດ, ພັນທະ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ດ້ວຍເນື້ອໃນຄືແນວນັ້ນ, ປະຊາທິປະໄຕຈຳເປັນຕ້ອງສະແດງອອກໃນຮູບແບບຂອງຂໍ້ກໍານົດທາງດ້ານກົດໝາຍ. ເວົ້າເຖິງການລະເມີດປະຊາທິປະໄຕ, ການສວຍໃຊ້ປະຊາທິປະໄຕ ກໍຕ້ອງເວົ້າຕື່ມກ່ຽວກັບການສວຍໃຊ້ຊ່ອງຫວ່າງ, ຊ່ອງໂຫວ່ໃນກົດໝາຍ, ການສວຍໃຊ້ສິດໃນການອອກເອກະສານທາງກົດໝາຍ ຫຼື ເອກະສານບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ ເພື່ອລະເມີດກົດໝາຍ ແລະ ນັ້ນກໍໝາຍເຖິງການລະເມີດປະຊາທິປະໄຕ.
ກົດໝາຍຮັບປະກັນໃຫ້ປະຊາທິປະໄຕດຳເນີນໄປໃນຂອບເຂດ, ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ ແລະ ແລວທາງທີ່ເໝາະສົມ. ໃນເມື່ອປັບປຸງຂໍ້ກຳນົດກົດໝາຍກ່ຽວກັບປະຊທິປະໄຕ ກໍຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ເຖິງການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ, ໝາຍຄວາມວ່າ ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ກຳນົດຕ່າງໆກ່ຽວກັບປະຊາທິປະໄຕກາຍເປັນຈິງ. ເພາະສະນັ້ນ ການເຄື່ອນໄຫວນຳໃຊ້ກົດໝາຍແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ ໃນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ. ເບິ່ງຈາກແງ່ມູມຂອງກົນໄກດັດປັບກົດໝາຍ, ປະຊາທິປະໄຕໄດ້ດຳເນີນການໃນທຸກຂັ້ນຕອນຂອງກົນໄກນັ້ນ, ຕັ້ງແຕ່ການສ້າງ, ປະກາດໄຊ້ກົດໝາຍ ຈົນເຖິງການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ ພາຍໃຕ້ຫຼາຍຮູບການທີ່ຕ່າງກັນ, ທັງໃນດ້ານຈິດສຳນຶກທາງກົດໝາຍ ແລະ ວັດທະນະທຳທາງກົດໝາຍ.
ປະຊາທິປະໄຕເປັນລັກສະນະໜຶ່ງຂອງກົດໝາຍໃນລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍ, ໜຶ່ງໃນບັນດາປັດໄຈພື້ນຖານເພື່ອ “ລະບຸ” ລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍ ແລະ ລະດັບການພັດທະນາຂອງສັງຄົມ, ເພາະວ່າ, ພິຈາລະນາໂດຍລວມແລ້ວ, ລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍແມ່ນອົງການທາງສັງຄົມລະດັບສູງປະເພດໜຶ່ງ. ການຕໍ່ສູ້ເພື່ອປົກປ້ອງບັນດາໝາກຜົນຂອງປະຊາທິປະໄຕ ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍແມ່ນການຕໍ່ສູ້ເພື່ອການຍອມຮັບ ແລະ ຮັບປະກັນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ຜ່ານຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍ. ເບິ່ງລວມ, ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ປະຊາທິປະໄຕສ່ວນໃຫຍ່ສະທ້ອນເຖິງຂົງເຂດການເມືອງ, ຕໍ່ມາໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປສູ່ຂົງເຂດອື່ນໆເຊັ່ນ: ເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທຳ-ສັງຄົມ, ແນວຄິດ ແລະ ຈິດໃຈ. ຄືກັນກັບຫຼາຍປະກົດການການເມືອງ-ສັງຄົມອື່ນ, ປະຊາທິປະໄຕກໍມີຊີວິດທີ່ສັບສົນທີ່ສຸດ.
ດ້ວຍບົດບາດເປັນຕົວຊີ້ວັດ ແລະ ພາຫະນະຂອງປະຊາທິປະໄຕ, ກົດໝາຍບໍ່ສາມາດຈະໄດ້ກຳນົດແບບລວມໆ ແຕ່ຕ້ອງກຳນົດຢ່າງສະເພາະເຈາະຈົງ. ກົດໝາຍກຳນົດ ຢ່າງຈະແຈ້ງ ໂປ່ງໃສ ກ່ຽວກັບບັນຫາສິດທິແລະພັນທະ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງບຸກຄົນ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງ ໃນການຫັນເປັນປະຊາທິປະໄຕ ໃນບັນດາຂົງເຂດການເຄື່ອນໄຫວຂອງບຸກຄົນແລະສັງຄົມ. ກົດໝາຍຕ້ອງມີການກຳນົດຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ ກ່ຽວກັບເສລີພາບແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ກ່ຽວກັບການກະທຳທີ່ຕ້ອງຫ້າມ ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ ເພື່ອຄ່ອຍໆປະຕິບັດບັນດາຫຼັກການຂອງກົດໝາຍ ໃນລັດແຫ່ງອຳຍາດກົດໝາຍ ເຊິ່ງ “ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ກົດໝາຍບໍ່ໄດ້ຫ້າມ” ແລະ “ອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດສິ່ງທີ່ກົດໝາຍອະນຸຍາດເທົ່ານັ້ນ”. ຄວາມເປັນຈິງທີ່ມີມາແຕ່ດົນນານຂອງອັນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຂໍ້ຫ້າມ” ຕາມກົດໝາຍນັ້ນ ຍັງບໍ່ພຽງພໍ, ເຖິງແມ່ນຫວ່າງເປົ່າ; ຈາກນັ້ນ, ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼາກຫຼາຍໃນການຮັບຮູ້ ແລະ ການກະທຳຕົວຈິງ.
ການກຳນົດຫຼັກການ “ການຄຸ້ມຄອງສັງຄົມຕ້ອງເປັນໄປດ້ວຍກົດໝາຍແລະສິນທຳ”, ການກະທຳທັງໝົດຂອງບຸກຄົນແລະອົງການຈັດຕັ້ງ ຕ້ອງບໍ່ຂັດກັບກົດໝາຍ ແລະ ຈະລິຍະທຳທາງສັງຄົມນັ້ນ ແມ່ນຖືກຕ້ອງແລະຈຳເປັນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ເບິ່ງກວ້າງອອກໄປ, ຫຼັກການນີ້ກໍມີຢູ່ໃນລະບົບກົດໝາຍຂອງຫຼາຍປະເທດທີ່ຕ່າງກັນ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວໝາຍຄວາມວ່າ ແລວທາງດ້ານກົດຫມາຍ ແລະ ແລວທາງດ້ານຈະລິຍະທຳທາງສັງຄົມ ຈະເປັນຂີດຈຳກັດ ເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ທຸກການເຄື່ອນໄຫວຂອງບຸກຄົນ, ອົງການຈັດຕັ້ງ ມີລະບຽບວິໄນ, ເສລີ, ປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ບໍ່ລະເມີດປະຊາທິປະໄຕ.
ປະຊາທິປະໄຕບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງໄດ້ສະແດງອອກໃນການສ້າງ, ປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍ, ໃນຂໍ້ກໍານົດທາງກົດໝາຍ. ຈະບໍ່ມີປະຊາທິປະໄຕ ຫຼືປະຊາທິປະໄຕຖືກລະເມີດ ຖ້າຫາກຂໍ້ກໍານົດທາງກົດໝາຍກ່ຽວກັບປະຊາທິປະໄຕບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດ ຫຼືປະຕິບັດຜິດພາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ການເຄື່ອນໄຫວໝູນໃຊ້ກົດໝາຍ, ປະຕິບັດກົດໝາຍໃນຊີວິດສັງຄົມ ເຊິ່ງກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນຂອງອົງການລັດນັ້ນ ແມ່ນວິທີການຮັບປະກັນປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ຍັງເປັນຕົວຊີ້ວັດລະດັບການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ, ພ້ອມທັງເປັນເກນໃນການລະບຸລະບອບປະຊາທິປະໄຕ ໃນປະເທດຂອງພວກເຮົາໃນປະຈຸບັນ. ຫວຽດນາມໄດ້ອອກກົດລະບຽບປະຊາທິປະໄຕຢູ່ຮາກຖານ, ກົດດຳລັດກ່ຽວກັບການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕຢູ່ຕາແສງ, ເທດສະບານເມືອງ, ແຕ່ການປະຕິບັດກົດລະບຽບດັ່ງກ່າວຄືແນວໃດນັ້ນ, ອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຕ້ອງດຳເນີນການຢ່າງເປັນປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ເປັນປະຊາທິປະໄຕຢ່າງແທ້ຈິງ.
ປະຊາທິປະໄຕຕ້ອງສະແດງອອກໃນສະຕິຕໍ່ກົດໝາຍ ແລະ ໃນວັດທະນະທຳທາງກົດໝາຍ; ສິ່ງນີ້ເລີ່ມຈາກການຫັນເປັນປະຊາທິປະໄຕໃນຂົງເຂດແນວຕິດ, ຈິດໃຈ; ໄດ້ສະແດງອອກຢ່າງລະອຽດ ໃນການສະໜນອງຂໍ້ມູນຂ່າວສານດ້ານກົດຫມາຍ, ການອົບຮົມສຶກສາດ້ານກົດຫມາຍ, ການສຳຫຼວດຄວາມຄິດເຫັນຂອງສັງຄົມ ກ່ຽວກັບຄວາມຕ້ອງການ ແລະ ຄວາມຮັບຮູ້ທາງດ້ານກົດຫມາຍຂອງປະຊາກອນປະເພດຕ່າງໆ,... ທີ່ຜ່ານມາ, ມັກຈະຢຸດຢູ່ທີ່ແນວຄວາມຄິດແຄບໆ ເມື່ອຄິດເຖິງ “ສະຕິກົດໝາຍ”, ໃນຄວາມໝາຍທີ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນປະຕິບັດກົດໝາຍຢ່າງດີ, ເຊິ່ງຍັງບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງປະກົດການທີ່ອຸດົມສົມບູນແລະສັບສົນ ຂອງຈິດສຳນຶກກົດໝາຍ, ວັດທະນະທຳທາງກົດໝາຍ. ຈາກດ້ານປະຊາຊົນ, ນັກວິທະຍາສາດ, ຜູ້ນຳ ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຜູ້ບັນຍັດກົດໝາຍ, ຖ້າບໍ່ປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ກໍຈະບໍ່ສາມາດເວົ້າເຖິງການເຮັດໃຫ້ກົດໝາຍສົມບູນ, ການປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍ ແລະ ການປະຕິບັດແລະສົ່ງເສິມປະຊາທິປະໄຕ.
ເສລີພາບ ໝາຍເຖິງການຮູ້ເທົ່າທັນຄວາມຈຳເປັນ, ປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບທີ່ຕັ້ງໄວ້. ປະຊາທິປະໄຕແມ່ນສິດທິໃນການເຂົ້າຮ່ວມຂອງປະຊາຊົນ ໃນວຽກງານຂອງລັດ ແລະສັງຄົມ. ດັ່ງນັ້ນ, ກົດໝາຍຕ້ອງການເຮັດໜ້າທີ່ອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງຕົນ - ເປັນຕົວຊີ້ວັດ ແລະ ພາຫະນະຂອງປະຊາທິປະໄຕ, ກົດໝາຍຕ້ອງມີຄຸນນະພາບ, ສະທ້ອນເຖິງຄວາມມຸ່ງມາດປາຖະໜາຂອງປະຊາຊົນ. ຂອບເຂດຂອງປະຊາທິປະໄຕແລະເສລີພາບ ຈະຕ້ອງກຳນົດໂດຍສິດແລະຜົນປະໂຫຍດອັນຊອບທໍາ ຂອງພົນລະເມືອງແລະສັງຄົມ, ດັງນັ້ນ “ພົນລະເມືອງທຸກຄົນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າ ທ່ານຄວນກະທຳ, ປະຕິບັດຕໍ່ຄົນອື່ນແລະກຸ່ມ ຕາມທີ່ທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ຄົນອື່ນກະທຳແລະປະຕິບັດຕໍ່ທ່ານ”(7).
ພາລະກິດການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະເທດ, ການພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ, ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ, ການຫັນເປັນປະຊາທິປະໄຕ ໄດ້ແລະກຳລັງສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງແຂງແຮງ ເຖິງທຸກດ້ານຂອງຊີວິດກົດໝາຍ. ການຕິດພັນຜົນປະໂຫຍດສ່ວນບຸກຄົນກັບຜົນປະໂຫຍດສັງຄົມ, ການສົ່ງເສີມຜົນປະໂຫຍດດ້ານວັດຖຸ, ປົກປ້ອງການຊົມໃຊ້ຜົນປະໂຫຍດທີ່ຊອບທຳ, ແບບແຜນເຮັດວຽກທີ່ມີລະບຽບວິໄນ, ຄວາມເຄົາລົບປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍ ຂອງປະຊາຊົນ... ແມ່ນບັນດາຄຸນນະພາບ, ຄຸນນະທຳ, ຄຸນຄ່າ ແລະ ຫຼັກການກົດໝາຍ ຂອງຫວຽດນາມໃນປະຈຸບັນ. ກົດໝາຍບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນເຄື່ອງມືຄຸ້ມຄອງຂອງລັດເທົ່ນັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນເຄື່ອງມືຂອງພົນລະເມືອງແຕ່ລະຄົນ ໃນສັງຄົມສະໄໝໃໝ່ເພື່ອຊີ້ນຳພຶດຕິກຳຂອງພວກເຂົາ, ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພຕໍ່ການກະທຳລະເມີດຂອງບຸກຄົນແລະອົງການທັງໝົດ.
ປະຊາທິປະໄຕແລະກົດໝາຍມີຕໍາແໜ່ງທີ່ສໍາຄັນເປັນພິເສດໃນລະບົບທິດສະດິ ກໍຄືໃນການເຄື່ອນໄຫວພຶດຕະກຳ ຂອງມະນຸດຊາດ. ໃນບັນດາພື້ນທີ່ທີ່ຫຼາກຫຼາຍ, ປະຊາທິປະໄຕແລະກົດໝາຍ ນັບແຕ່ປະກົດຕົວມາຈົນຮອດປະຈຸບັນ ໄດ້ມີການຂຶ້ນໆລົງໆ ຕາມເສັ້ນເວລາທາງປະຫວັດສາດ. ປະຊາທິປະໄຕບໍ່ພຽງແຕ່ຕິດພັນກັບລະບອບທຶນນິຍົມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນມີຂະບວນວິວັດການພັດທະນາຈາກຕ່ຳຂຶ້ນສູງ, ຜ່ານຂັ້ນບັນໄດແຫ່ງຄຸນຄ່າແຕ່ລະຂັ້ນ, ແມ່ນຜະລິດຕະພັນຂອງປະຫວັດສາດໃນຂະບວນການພັດທະນາສັງຄົມ.
ປະຊາທິປະໄຕສັງຄົມນິຍົມແມ່ນປະຊາທິປະໄຕຂອງປະຊາຊົນຜູ້ອອກແຮງງານ, ໄດ້ສະແດງອອກໃນທຸກຂົງເຂດການເມືອງ ເສດຖະກິດ ວັດທະນະທຳ ສັງຄົມ; ໄດ້ຮັບການກໍ່ຕັ້ງແລະພັດທະນາ ດ້ວຍຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳທີ່ແທ້ຈິງຂອງມະນຸດ. ການຫັນເປັນປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ການຊຸກຍູ້ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແມ່ນທ່າອ່ຽງທົ່ວໄປຂອງມະນຸດ. ເມື່ອສັງຄົມພັດທະນາ, ຊີວິດທາງດ້ານວັດຖຸ ສະຕິປັນຍາ ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ ນັບມື້ນັບອຸດົມສົມບູນ, ທ່າອ່ຽງການຫັນເປັນປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ກໍ່ນັບມື້ນັບພັດທະນາຢ່າງແຮງ.
ກົດໝາຍຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມປະກົດຕົວເປັນເໝືອນຄວາມຈໍາເປັນທາງປະຫວັດສາດຄຽງຄູ່ກັບລັດ, ໄດ້ນຳມາເຊິ່ງເນື້ອແທ້ທີ່ເປັນເອກະພາບສັດຈະວິພາກສອງດ້ານຄື: ຊົນຊັ້ນ ແລະ ສັງຄົມ. ປະຊາທິປະໄຕແມ່ນໝາກຜົນແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ປະຕິວັດຂອງມະຫາຊົນຜູ້ອອກແຮງງານ, ສະແດງເຖິງຄວາມປາດຖະໜາໃນເສລີພາບ ແລະ ຄວາມສະເໝີພາບຂອງມະນຸດ. ກົດໝາຍເກີດຈາກຄວາມຕ້ອງການປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດຂອງຊົນຊັ້ນປົກຄອງ ແລະ ຈາກຄວາມຕ້ອງການຂອງລັດໃນການຄຸ້ມຄອງສັງຄົມ.
ປະຊາທິປະໄຕມີບົດບາດສຳຄັນພິເສດຕໍ່ກົດໝາຍ, ການປະຕິບັດກົດໝາຍ, ການເສິມຂະຫຍາຍບົດບາດ ແລະ ຄຸນຄ່າຂອງກົດໝາຍໃນຊີວິດ. ປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ຊຸກຍູ້ການເສີມຂະຫຍາຍລະບອບກົດໝາຍ ແລະ ການເພີ່ມທະວີລະບອບກົດໝາຍ ແມ່ນເງື່ອນໄຂພື້ນຖານ ເພື່ອຮັບປະກັນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ. ປະຊາທິປະໄຕຝຶກຝົນອົບຮົມຜູ້ຄົນໃຫ້ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ຄຸນສົມບັດຂອງພົນລະເມືອງ ທີ່ສັງຄົມປະຊາທິປະໄຕຕ້ອງການ. ນັ້ນແມ່ນ ພົນລະເມືອງທຸກຄົນຕ້ອງກຳແໜ້ນ ແລະ ຄຸ້ນເຄີຍກັບຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຂອງວັດທໍາທາງປະຊາປະຊາທິປະໄຕ, ດໍາລົງຊີວິດແລະເຮັດວຽກຕາມແບບແຜນປະຊາທິປະໄຕ, ເຮັດວຽກແລະເຄື່ອນໄຫວໃນສະພາບແວດລ້ອມປະຊາທິປະໄຕ, ຕໍ່ສູ້ເພື່ອປົກປ້ອງແລະພັດທະນາປະຊາທິປະໄຕ.
ກົດໝາຍແລະປະຊາທິປະໄຕໄດ້ເຄື່ອນເໜັງແລະພັດທະນາຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ພ້ອມກັນກັບບັນດາເຫດການສັງຄົມອື່ນໆ. ການເພີ່ມທະວີລະບອບກົດໝາຍ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງສັງຄົມດ້ວຍກົດໝາຍ ແມ່ນຫຼັກລັດຖະທຳມະນູນຂອງຫວຽດນາມ. ລະບອບກົດໝາຍແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາບັນຫາທີ່ສັບສົນຂອງທິດສະດີ, ຄວາມຮັບຮູ້ ແລະ ພຶດຕະກຳຕົວຈິງ. ໃນເງື່ອນໄຂການພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດຕາມທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ, ການກໍ່ສ້າງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນນັ້ນ, ການເພີ່ມທະວີລະບອບກົດໝາຍມີຄວາມສຳຄັນພິເສດ. ຄວາມຈຳເປັນຮີບດ່ວນຂອງການເພີ່ມທະວີລະບອບກົດໝາຍແມ່ນຈະແຈ້ງແລ້ວ, ແຕ່ເນື້ອໃນຂອງມັນແມ່ນແນວໃດ, ມີມາດຕະການໃດແດ່? ຄວາມເໝາະສົມ, ຄວາມເປັນໄປໄດ້, ປະສິດທິຜົນຂອງມາດຕະການເພີ່ມທະວີລະບອບກົດໝາຍ ໃນສະພາບທີ່ລະບົບກົດໝາຍ ແລະ ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກລັດ ຍັງບໍ່ຄົບຖ້ວນສົມບູນ, ລະດັບວັດທະນະທຳທາງກົດໝາຍ, ເງື່ອນໄຂເສດຖະກິດ ສັງຄົມຢູ່ຫວຽດນາມປະຈຸບັນ,... ແມ່ນບັນດາບັນຫາທີ່ຕ້ອງໄດ້ເອົາໃຈໃສ່, ຄິດໄລ່ ແລະ ຈັດການແກ້ໄຂໃນການເພີ່ມທະວີລະບອບກົດໝາຍ ໃນທຸກຂັງເຂດການເຄືອນໄຫວສັງຄົມ.
ການເພີ່ມທະວີລະບອບກົດໝາຍຕ້ອງສຸມໃສ່ຮັບປະກັນປະຕິບັດຕາມຄວາມຕ້ອງການພື້ນຖານຄື: ອຳນາດສູງສຸດຂອງລັດຖະທຳມະນູນແລະກົດໝາຍ, ຄວາມສະເໝີພາບຕໍ່ໜ້າກົດໝາຍ ຂອງທຸກອັດຕະພາບກົດໝາຍ; ຮັບປະກັນ ແລະ ປົກປ້ອງບັຍດາສິດທິ, ເສລີພາບ, ປະຊາທິປະໄຕຂອງພົນລະເມືອງ; ນຳໃຊ້ບັດາຂໍ້ກຳນົທາງກົດໝາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະມີປະສິດທິຜົນ; ຕໍ່ສູ້ຢ່າງບໍ່ປະນີປະນອມກັບການລະເມີດກົດໝາຍທັງໝົດ; ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີການສວຍໃຊ້ອຳນາດໃນການດຳເນີນງານຂອງອົງການຂອງລັດ ແລະ ພະນັກງານຂອງລັດ. ບາງທີ ຄວາມຕ້ອງການເຫຼົ່ານີ້ຍັງໄດ້ແບ່ງປະເພດຢ່າງລະອຽດກວ່າອີກ, ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດຂອງຂໍ້ກຳນົດພື້ນຖານຂ້າງເທິງ. ແລະ, ເມື່ອປະຕິບັດຕາມຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການແລະຫຼັກການຂ້າງເທິງແລ້ວເທົ່ານັ້ນ ຈຶງຈະມີລະບອບກົດໝາຍທີ່ແທ້ຈິງ.
ລະບອບກົດໝາຍບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງການກະທຳສະເພາະ ແຕ່ເປັນຂະບວນການທີ່ມີຊີວິຊີວາ, ເປັນສະຖານະຂອງການປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍ ທີ່ບັງຄັບໃຊ້ລວມກັບບຸກຄົນ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງທັງໝົດ. ລະບອບກົດໝາຍແມ່ນວິທີການຄຸ້ມຄອງສັງຄົມຂອງລັດ, ສະແດງອອກໃນລະບົບກົດໝາຍທີ່ສະທ້ອນເຖິງ ເຈດຈຳນົງ ຜົນປະໂຫຍດ ແລະ ທ່າອ່ຽງຂອງການພັດທະນາສັງຄົມ ແລະ ລະບອບການການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍທີ່ເຂັ້ມງວດ ແລະເປັນເອກະພາບ.
ດັງນັ້ນ, ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ, ລະຫວ່າງການຍູ້ແຮງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ກັບການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ ແລະ ການຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ມີສາຍພົວພັນ ທີ່ສະໜິດແໜ້ນທີ່ສຸດ, ສາຍພົວພັນທາງສັງຄົມ ທີ່ໃກ້ຊິດ, ບໍ່ອາດຈະແຍກອອກຈາກກັນ, ປະກອບເປັນລະບົບ-ເອກະພົບປະຊາທິປະໄຕ, ໃນນັ້ນ, ບັນດາປັດໄຈເຫຼົ່ານັ້ນກະທົບເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ກຳນົດ ແລະ ຄອບງຳເຊິ່ງກັນແລະກັນ ເຊິ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບຮູ້ຈາກ ຈິນຕະນາການທິດສະດີ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິສູດຈາກ ຄວາມເປັນຈິງ ຂອງຊີວິດສັງຄົມໃນຂະບວນການ ຫັນເປັປະຊາທິປະໄຕ ເພື່ອສ້າງລະບອບປະຊາທິປະໄຕສັງຄົມນິຍົມ. ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ, ກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນພັກ ຄືທີ່ປະທານໂຮ່ຈີມິນເຄີຍຕັກເຕືອນໃນ ພິໄນກຳ, ແມ່ນຄວາມມານະພະຍາຍາມທຳອິດ ດ້ວຍຄວາມຕັດສິນໃຈການເມືອງຂອງພັກຜູ້ນຳພາ ແລະ ກຳອຳນາດການປົກຄອງ ເພື່ອສ້າງລະບອບປະຊາທິປະໄຕທີ່ແທ້ຈິງ, ພັດທະນາແລະປັບປຸງບູລະນະລະບອບປະຊາທິປະໄຕ, ສ້າງບັນດາສະຖາບັນ ລະບຽບລະບອບປະຊາທິປະໄຕ, ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ແລະຄວາມສາມາດປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕໃນພັກ, ຊຸກຍູ້ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕໃນລັດ ແລະລະບົບການເມືອງ, ໃນທົ່ວສັງຄົມ ແລະ ພ້ອມກັນສຸມໃສ່ປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ສິດເປັນເຈົ້າຂອງປະຊາຊົນ.
ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕຕິດພັນກັບການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ ແລະ ຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ສ້າງເປັນແຮງຜັກດັນຊຸກຍູ້ຂະບວນການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ, ກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມຢູ່ຫວຽດນາມ, ເພາະວ່າ ປະຊາທິປະໄຕແລະລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍ ແມ່ນຄຸນລັກສະນະທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ ຂອງສັງຄົມນິຍົມຫວຽດນາມ, ແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການປ່ຽນແປງໃໝ່ການເມືອງແລະລະບົບການເມືອງຢູ່ຫວຽດນາມ.
ທີສອງ, ບັນດາການສັງລວມທິດສະດີກ່ຽວກັບການພົວພັນລະຫວ່າງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ, ຍຶດໝັ້ນນະໂຍບາຍສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ເສັ້ນທາງໄປສູ່ລັດທິສັງຄົມຂອງຫວຽດນາມ, ສະແດງອອກເຖິງກົດເກນຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ຂອງລັດທິສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ເສັ້ນທາງຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມຂອງຫວຽດນາມ.
ທີ່ໜຶ່ງ, ພິຈາລະນາຈາກ ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງເປົ້າໝາຍ ແລະ ບັນດາເງື່ອນໄຂ, ວິທີການເພື່ອປະຕິບັດເປົ້າໝາຍ ຈະເຫັນວ່າ ເປົ້າໝາຍຢູ່ນີ້ແມ່ນປະຕິບັດແລະດຳເນີນປະຊາທິປະໄຕ. ການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍແລະຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ແມ່ນເງື່ອນໄຂ, ແມ່ນວິທີການເພື່ອປະຕິບັດແລະດຳເນີນປະຊາທິປະໄຕ. ໃນເປົ້າໝາຍປະຕິບັດແລະດຳເນີນປະຊາທິປະໄຕ ເພື່ອສ້າງລະບອບປະຊາທິປະໄຕສັງຄົມນິຍົມ ຕິດພັນກັບການກໍ່ສ້າງແລະປັບປຸງບູລະນະລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ, ເຊິ່ງສະແດງຢ່າງໂດດເດັ່ນເຖິງບົດບາດຂອງຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງ ແລະ ຄວາມສາມາດປະຕິບັດສິດເປັນເຈົ້າຂອງປະຊາຊົນ. ໂຄງການການເມືອງຂອງພັກໃນໄລຍະແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນ ໄດ້ເນັ້ນວ່າ: ສັງຄົມສັງຄົມນິຍົມຢູ່ຫວຽດນາມແມ່ນສັງຄົມທີ່ປະຊາຊົນເປັນເຈົ້າຂອງ.
ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ກັບການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ ແລະຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ເຄີຍຄົງຕົວຢ່າງພາວະວິໄສແລະຈຳເປັນແນ່ນນອນ ໃນຂະບວນການຂົນຂວາຍ, ກໍ່ສ້າງລະບົບປະຊາທິປະໄຕແລະລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍ ກໍ່ຄືໃນການເຄື່ອນໄຫວກໍ່ສ້າງ ແລະ ປະຕິບັດກົດໝາຍ. ໃນສາຍພົວພັນນີ້, ພົ້ນເດັ່ນທີ່ສຸດ ແລະ ກໍ່ປົກຫຸ້ມທີ່ສຸດແມ່ນ ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງປະຊາທິປະໄຕແລະກົດໝາຍ. ການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນ ກໍ່ເລີ່ມຈາກຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການໃນການຫັນເປັນອັນລະອຽດ, ຫັນກົດໝາຍເປັນຮູບປະທຳ ເພື່ອປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແລະປົກປ້ອງລະບອບປະຊາທິປະໄຕໃນສັງຄົມ, ກ່ອນອື່ນໝົດ ແມ່ນໃນ ການຈັດຕັ້ງ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວ ຂອງລັດ.
ແບບວິທີພື້ນຖານເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນເປັນເຈົ້າ ນັ້ນແມ່ນຜ່ານລັດແລະບັນດາອົງການໂດຍປະຊາຊົນເລືອກຕັ້ງ. ລະບອບກົດໝາຍ ແລະ ລະບຽບວິໄນ ເປັນສິ່ງຮັບປະກັນ ໃຫ້ກົດໝາຍໄດ້ຮັບການປະຕິບັດ, ອາໄສສິ່ງດັ່ງກ່າວນີ້ ລັດບໍລິຫານການເຄື່ອນໄຫວຄຸ້ມຄອງຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ, ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດແລະສິດຂອງປະຊາຊົນ. ນັ້ນແມ່ກຳລັງຊີວິດ, ແມ່ນລັກສະນະເປັນຈິງຂອງປະຊາທິປະໄຕ, ແມ່ນບັນດາຄຸນຄ່າກຳນົດທິດຂອງການພັດທະນາ, ແມ່ນທ່າອ່ຽງ ຄວາມຫວັງບືນຕົວຂຶ້ນ, ແມ່ນຄວາມສາມາດຂອງການກາຍເປັນຄວາມເປັນຈິງ. ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ຄວາມສາມາດກາຍເປັນຄວາມເປັນຈິງນັ້ນ, ຕ້ອງມີບັນດາເງື່ອນໄຂ, ບັນດາອຸປະກອນພາຫະນະ ເພື່ອຜ່ານນັ້ນ, ຄວາມພະຍາຍາມເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາອັດຕະພາບ - ຈາກຜູ້ຄົນເຖິງອົງການຈັດຕັ້ງ, ຈາກສ່ວນບຸກຄົນເຖິງຊຸມຊົນ - ຮ່ວມແຮງຮ່ວມໃຈກັນ ເພື່ອບັນລຸຜົນສຳເລັດຕາມຄວາມປະສົງ.
ໃນຖານະເປັນເງື່ອນໄຂແລະອຸປະກອນພາຫະນະ, ລະບອບກົດໝາຍແລະລະບຽບວິໄນ ຮັບປະກັນສະຖາບັນປະຊາທິປະໄຕວ່າລັດແມ່ນລັດຂອງປະຊາຊົນ ໂດຍປະຊາຊົນແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະຜ່ານນັ້ນ, ປະຊາຊົນໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ, ໄດ້ປະຕິບັດສິດພື້ນຖານທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນລັດຖະທຳມະນູນ, ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໂດຍລັດຖະທຳມະນູນ ແລະ ກົດໝາຍ, ພ້ອມກັນນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍຕ້ອງປະຕິບັດພັນທະ, ພາລະຂອງຕົນຕໍ່ລັດແລະສັງຄົມ. ລະບຽບວິໄນຖືກກຳນົດ ແລະທຸກຄົນເຊື່ອຟັງ ປະຕິບັດຕາມ,ແມ່ນການສ້າງເງື່ອນໄຂ, ທັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພົນລະເມືອງ ທີ່ມີສິດເປັນເຈົ້າແລ້ວນັ້ນ ຕ້ອງສະໝັກໃຈປະຕິບັດພັນທະຂອງເຈົ້າຂອງ. ຂໍ້ຄິດທິດສະດິນີ້ຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນໃຫ້ເຫັນວ່າ, ສິດປະໂຫຍດຕິດພັນກັບພັນທະ, ຜົນປະໂຫຍດຄິດພັນກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ນັ້ນແມ່ນເນື້ອແທ້ຂອງປະຊາທິປະໄຕ. ຕາມນັ້ນ, ກົດໝາຍຕ້ອງໄດ້ສ້າງເປັນລະບອບກົດໝາຍ, ໄດ້ ຫັນເປັນລະບອບກົດໝາຍ ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມສາມາດໃນການດັດປັບສະຕິ ແລະ ພຶດຕິກຳຂອງມະນຸດຕາມຂໍ້ກຳນົດ ແລະ ມາດຕະຖານດ້ານກົດໝາຍ.
ທີສອງ, ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການຍູ້ແຮງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ກັບການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ບໍ່ພຽງແຕ່ພົ້ນເດັ່ນຢູ່ໃນການພົວພັນລະຫວ່າງເປົາໝາຍ ແລະ ບັນດາເງື່ອນໄຂ, ອຸປະກອນພະຫະນະເພື່ອປະຕິບັດເປົ້າໝາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງອອກໃນ ການພົວພັນລະຫວ່າງເປົ້າໝາຍ ກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ແລະການພັດທະນາ.
ການປ່ຽນແປງໃໝ່ຢູ່ຫວຽດນາມ ໄດ້ເລີ່ມແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຫັນເປັນປະຊາທິປະໄຕ ດ້ວຍບົດບາດຂອງແຮງກະຕູ້ນທາງດ້ານການເມືອງ ແລະ ຈິດໃຈ, ແມ່ນກຳລັງຊຸກຍູ້ທີ່ສຳຄັນຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ເຊື່ອມໂຍງ ແລະ ພັດທະນາຂອງປະເທດ ໃນຕະຫຼອດກວ່າ 35 ປີທີ່ຜ່ານມາ.
ການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ, ການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ການຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບການເມືອງ ແລະ ລະບົບການເມືອງ, ໃນນັ້ນ ພັກສະແດງບົດບາດນຳພາ ເປັນຜູ້ນຳພາ ແລະ ກຳອຳນາດ, ນຳພາສັງຄົມແລະປວງຊົນທັງຊາດດຳເນີນການປ່ຽນແປງໃໝ່ຕາມທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ. ລັດໄດ້ຮັບການກໍ່ສ້າງເປັນລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ, ເປັນແກນກາງຂອງລະບົບການເມືອງ, ປະຕິບັດບົດບາດ, ພາລະໜ້າທີ່ບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນປະຕິບັດສິດເປັນເຈົ້າຂອງຂອງຕົນ ແລະ ກວດກາ, ຄວບຄຸມອຳນາດ. ແນວໂຮມປະເທດຊາດ ແລະ ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງການເມືອງ-ສັງຄົມ ເປັນບັນດາສະຖາບັນທີ່ປະຕິບັດອຳນາດສັງຄົມຂອງປະຊາຊົນ. ນັ້ນແມ່ນບັນດາອົງປະກອບທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນລະບົບການເມືອງຢູ່ຫວຽດນມ. ການປະຕິບັດບົດບາດເປັນຢ່າງດີ, ປະຕິບັດສິດ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ກຳນົດໄວ້ຢ່າງຈະແຈ້ງໃຫ້ແກ່ອົງການອຳນາດແຕ່ລະປະເພດ (ພັກ - ລັດ - ແນວໂຮມປະເທດຊາດ ແລະ ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງການເມືອງ-ສັງຄົມ) ແມ່ນວິທີທີ່ດີສຸດເພື່ອປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕໃນຂົງເຂດການເມືອງ, ເພື່ອຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນ, ອີງໃສ່ປະຊາຊົນ ແລະ ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດເປັນເຈົ້າຂອງປະຊາຊົນ. ຢູ່ຂັ້ນຮາກຖານ, ການປະຕິບັດກົດລະບຽບປະຊາທິປະໄຕຢູ່ຂັ້ນຮາກຖານ ແລະ ກົດດຳລັດວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕຢູ່ຕາແສງ, ເທດສະບານເມືອງ, ຮັບປະກັນຄວາມຕ້ອງການຕ່າງໆເຊັ່ນ: ປະຊາຊົນຮູ້, ປະຊາຊົນປຶກສາຫາລື, ປະຊາຊົນເຮັດ, ປະຊາຊົນກວດກາ, ພ້ອມກັນກັບການເອົາໃຈໃສ່ປະຕິບັດ ປະຊາຊົນຕິດຕາມກວດກາ, ປະຊາຊົນຊົມໃຊ້, ນັ້ນແມ່ນການປະສານສົມທົບໃນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ຕັ້ງແຕ່ງອົງການຈັ້ດຕັ້ງ ຈົນເຖິງປະຊາຊົນ, ການເຄື່ອນໄຫວທາງການເມືອງໂດຍກົງຂອງປະຊາຊົນ. ກຳລັງແຮງ, ຄຸນປະໂຫຍດ, ປະສິດທິຜົນ ຂອງການປະສານສົມທົບນີ້ ໄດ້ຮັບການເສີມຂະຫຍາຍໂດຍປະຊາທິປະໄຕ - ສາມັກຄີ - ເຫັນດີເຫັນພ້ອມເພື່ອການພັດທະນາ.
ໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະ ການພັດທະນາ, ບໍ່ອາດຈະພຽງແຕ່ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງຄວາມໝັ້ນຄົງແລະການພັດທະນາ, ປັບປຸງແລະປົກປ້ອງລະບອບການເມືອງທີ່ປະຊາຊົນເປັນເຈົ້າຂອງ ແລະ ເປັນເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສິ່ງສຳຄັນເປັນພິເສດແມ່ນ ການພັດທະນາເສດຖະກິດ, ເພາະວ່າ ມີການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດ ຈຶ່ງປັບປຸງຊີວິດດ້ານວັດຖຸແລະຈິດໃຈຊອງປະຊາຊົນໃຫ້ດີຂຶ້ນເລື້ອຍໆໄດ້. ຄຽງຂ້າງນັ້ນ, ຕ້ອງແກ້ໄຂສະພາບການຫວ່າງງານ, ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳເປັນປົກກະຕິ, ຕັ້ງໜ້າລົບລ້າງຄວາມອຶດຫີວ ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ, ສ້າງເງື່ອນໄຂທຳມາຫາກິນທີ່ດີໃຫ້ປະຊາຊົນ, ໂດຍສະເພາະ ປະຊາຊົນຢູ່ເຂດທີ່ຫຍຸ້ງຍາກພິເສດ. ເບິ່ງແຍງດູແລຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ, ສະຫວັດດີການສັງຄົມ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຜົນປະໂຫຍດ ແລະ ມີໂອກາດເພື່ອພັດທະນາໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່.
ການປະຕິບັດບັນດາຍຸດທະສາດການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທີ່ມີເນື້ອໃນຄ້າຍຄືກັນກັບເນື້ອໃນຂອງການຫັນເປັນປະຊາທິປະໄຕດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ປະຊາທິປະໄຕດ້ານການເມືອງ ພ້ອມກັນນັ້ນກໍແມ່ນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕໃນເສດຖະກິດ ແລະໃນການມືອງ, ສ້າງພື້ນຖານເພື່ອຍູ້ແຮງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕໃນບັນດາຂົງເຂດ, ບັນດາດ້ານການເຄື່ອນໄຫວອື່ນຂອງຊີວິດສັງຄົ້ມ - ນັ້ນແມ່ນວັດທະນະທຳ, ຈິດໃຈ, ວິຖີຊີວິດ ແລະ ການກໍ່ສ້າງສະພາບແວດລ້ອມສັງຄົມທີ່ປະຊາທິປະໄຕ, ຍຸຕິທຳ, ສະເໝີພາບ ເພື່ອພັດທະນຜູ້ຄົນ.
ການກໍ່ສ້າງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ມີປະສິດທິພາບໃນການຄຸ້ມຄອງ, ເຊິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຕ້ອງເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັດແໜ້ນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ. ແຕ່ລະຄວາມກ້າວໜ້າໃນການປະຕິຮູບດ້ານການບໍລິຫານ, ການປະຕິຮູບດ້ານຕຸລາການ, ໃນນັ້ນມີການອົບຮົມສຶກສາຄວາມຮັບຮູ້, ຍົກສູງສະຕິເຄົາລົບກົດໝາຍ, ເຄົາລົບລະບຽບວິໄນໃຫ້ປະຊາຊົນ, ເຊີດຊູຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ພັນທະ, ວິໄນການງານສາທາລະນະ ແລະ ຈັນຍາບັນຂອງລັດຖະກອນ, ຍູ້ແຮງການປ້ອງກັນແລະຕ້ານອາດຍາສິດ, ການໃຊ້ຈ່າຍຟຸ່ມເຟືອຍ, ການກິນສິນບົນ, ການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ, ການປະຢັດມັດທະຍັດ ລ້ວນແຕ່ຖືເປັນບາດກ້າວຄືບໜ້າຂອງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງລັດ ແລະສັງຄົມ.
ດັ່ງນັ້ນ, ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການຍູ້ແຮງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ກັບການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ, ເມື່ອພິຈາລະນາໂດຍກົງ ແລ້ວ ແມ່ນສາຍພົວພັນທາງການເມືອງທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບຮູ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງທາງດ້ານທິດສະດີ ແລະ ແກ້ໄຂໃຫ້ດີ ໃນການເຄື່ອນໄຫວພຶດຕິກຳແຫ່ງການກໍ່ສ້າງພັກ, ອຳນາດການປົກຄອງ, ແນວໂຮມປະເທດຊາດ ແລະ ບັນດາອົງຄະນະມະຫາຊົນຂອງລະບົບການເມືອງ. ພິຈາລະນາໃນລະດັບແລະຂະໜາດທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າ, ໝາຍຄວາມວ່າ ໃນບັນດາການພົວພັນເສດຖະກິດ, ສັງຄົມ ແລະ ວັດທະນະທຳ, ບັນຫາການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ, ການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ການຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ລ້ວນແຕ່ສົ່ງຜົນກະທົບແລະມີອິດທິພົນຕໍ່ວິວັດທະນາການຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະ ພັດທະນາປະເທດຂອງພວກເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ຈິນຕະນາການ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ເສດຖະກິດ (ການພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດ), ການປ່ຽນແປງໃໝ່ທາງດ້ານການເມືອງ ແລະ ລະບົບການເມືອງ, ດ້ວຍຄວາມຕ້ອງການກໍ່ສ້າງລະບອບປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ... ຈົນເຖິງການປ່ຽນແປງໃໝ່ເນື້ອໃນ ແລະ ແບບວິທີການເຄື່ອນໄຫວຂອງພັກ, ລັດ ແລະ ລະບົບການເມືອງ. ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ, ເພື່ອປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງຮອບດ້ານແລະຄົບຊຸດ, ເພື່ອການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວແລະຍືນຍົງ, ເພື່ອເຊື່ອມໂຍງແລະປັບປຸງປະເທດໃຫ້ທັນສະໄໝ, ຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບລະບອບ, ບໍ່ພຽງແຕ່ລະບຽບລະບອບເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຕ້ອງປ່ຽນແປງໃໝ່ ລະບຽບລະບອບການພັດທະນາ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຮັບຮູ້ໃໝ່ຂອງພັກໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ 13 ກ່ຽວກັບຈິນຕະນາການພັດທະນາ. ຈາກການສ້າງລະບຽບລະບອບການພັດທະນາ ຈະດຳເນີນການຈັດຕັ້ງ ແລະ ສັບຊ້ອນອົງການສະຖາບັນຂອງລະບົບການເມືອງຄືນໃໝ່ ໃຫ້ມີຄວາມກະທັດລັດຮັດກຸມ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວມີປະສິດທິພາບແລະປະສິດທິຜົນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດເຖິງ ແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ, ຕາມທິດໃຫ້ບຸລິມະສິດຖັນແຖວພະນັກງານນຳພາຄຸ້ມຄອງຂັ້ນຍຸດທະສາດ; ເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດເຖິງ ແບບວິທີການ ຈັດສັນຊັບພະຍາກອນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ມີຄວາມກົມກຽວກັນ ຈາກທົ່ວປະເທດ, ພາກພື້ນ, ເຂດ, ສູ່ທ້ອງຖິ່ນແລະຮາກຖານ. ນັ້ນແມ່ນການສ້າງກຳລັງໜູນສຳລັບການພັດທະນາ, ມີຄວາມໝາຍເປັນການບຸກທະລຸຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມຜ່ານຜ່າຈຸດອຸດຕັນຂອງການພັດທະນາ ທີ່ມີຢູ່ໃນປະເທດເຮົາ: ຈຸດອຸດຕັນໃນລະບຽບລະບອບ, ເຊິ່ງໂດຍກົງແລະກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນ ໃນລະບຽບລະບອບເສດຖະກິດຕະຫຼາດ, ຈຸດອຸດຕັນທາງໂຄງສ້າງພື້ນຖານເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ (ໃນນັ້ນມີໂຄງສ້າງພື້ນຖານເຕັກນິກ-ເຕັກໂນໂລຊີ) ແລະ ຈຸດອຸດຕັນໃນຄຸນນະພາບຂອງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ.
ເພື່ອປະຕິບັດສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ຕ້ອງມີການປ່ຽນແປງໃໝ່ທາງດ້ານກົນໄກ, ນະໂຍບາຍ ໂດຍທົ່ວໄປ ກໍຄື ໃນແຕ່ລະຂົງເຂດ. ກົດໝາຍ, ລະບອບກົດໝາຍ, ລະບຽບວິໄນ ມີບົດບາດນັບມື້ນັບສຳຄັນ ໃນການສ້າງລະບຽບລະບອບການພັດທະນາ, ແກ້ໄຂອຸປະສັກຂອງການພັດທະນາ ແລະ ເປັນເຈົ້າການໃນການກີດກັ້ນຜົນຍ້ອນຫຼັງທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຈາກການພັດທະນາ, ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພໃຫ້ແກ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ (ບໍ່ຖືກບ່ຽງເບັນໄປຈາກທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ); ພ້ອມກັນນັ້ນ, ສ້າງເງື່ອນໄຂເພື່ອປະຕິບັດແລະດຳເນີນປະຊາທິປະໄຕ (ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າຄວາມເປັນອາດຍາສິດ, ການໃຊ້ຈ່າຍຟຸມເຟືອຍ, ການກິນສິນບົນ, ການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ), ປະຕິບັດເປັນຢ່າງດີ ຫຼັກການລວມສູນປະຊາທິປະໂຕ, ປ້ອງກັນແລະຫຼີກລ້ຽງການປ່ຽນຮູບທັງສອງຂອງມັນ: ລວມສູນອາດຍາສິດ ແລະ ເສລີພາບອະນາທິປະໄຕ.
ສະຫຼຸບ, ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ກັບການເພີ່ມທະວີລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນສັງຄົມ ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາກົດເກນ, ລັກສະນະກົດເກນຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະ ການພັດທະນາ, ຂອງການກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມ ຕິດພັນກັບການປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດຢູ່ປະທດເຮົາ./.
(ຍັງມີອີກ)
------------------
(1) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ 11, ສພຈ ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ໜ້າ 72.
(2) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ 12, ສພຈ ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2016, ໜ້າ 80.
(3) ເອກະສານກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 5 ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກຊຸດທີ 12, ຫ້ອງການສູນກາງພັກ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2017, ໜ້າ 28, 124.
(4) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ 13, ສພຈ ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2021, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 39.
(5) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສພຈ ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ເຫຼັ້ມ 15, ໜ້າ 293.
(6) ໂຄງການການເມືອງກໍ່ສ້າງປະເທດໃນສະໄໝຂ້າມຜ່ານຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມ, ລົງພິມໃນປຶ້ມ: ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຂອງພັກໃນໄລຍະການປ່ຽນແປງໃໝ່, ພາກທີ 1 (ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ 6, 7, 8, 9), ສພຈ ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2019, ໜ້າ 439.
(7) ດ່າວຈີ໋ອຸກ: ລັດແລະກົດໝາຍຂອງພວກເຮົາໃນພາລະກິດແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ສພຈ ວິທະຍາສາດສັງຄົມ, ຮ່າໂນ້ຍ, 1997, ໜ້າ 358.
- ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 986 (ເດືອນມີນາ 2022)
